bo tak.

Nie było mnie tu prawie pół roku... co się dzieje? pracuję, próbuję wyrobić się ze wszystkim na czas co nadal średnio się udaje. Nie ogarnęłam się do tej pory a pracuję już rok! tak, dzisiaj mija rok, odkąd zaczęłam znowu pracować. Rok zmian, zmian wokół mnie, zmian we mnie. Pójście do pracy i trafienie akurat na tych ludzi a nie innych było chyba jedną z lepszych rzeczy jakie mi się przytrafiły. Nie to, żeby zaraz wszyscy byli idealni i w ogóle "do rany przyłóż", bo za dobrze by było, nie? ;) ale generalnie lubię ludzi, lubię to, co robię, lubię tu przychodzić i oderwać się od szarej rzeczywistości. Jak zdołowana czy zła nie przyszłabym do pracy, to zawsze, ale to zawsze po kilku godzinach zaczynam się śmiać, czasami aż do łez, bo mając taką ekipę nie da się ciągle smucić. Nie wyobrażam sobie teraz nie pracować, podobnie jak nie wyobrażam sobie zajść w kolejną ciążę i znów czekać na dziecko. Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie chcę nawet o tym myśleć. Nie zrozumncie mnie źle, nie mam nic przeciwko matkom poświęcającym się na rzecz rodziny, wręcz przeciwnie - uważam że one wykonują od mnie 100x cięższą pracę, bo może i ja się naganiam po Uniparcie, ale one słuchają wrzasków, płaczu i żądań przez cały boży dzień i mnie by takie życie dobiło. Żeby nie było tak wesoło i tak dobrze, jak Wam się wydaje to... moje życie uczuciowe jakby dogasa. Jesteśmy razem ale obok siebie. Nie potrafię rozmawiać o tym co mnie boli, zresztą to widać na blogu - jak mam zmartwienia to się ulatniam nawet z tej strefy. Nie wiem co się ze mną dzieje, nie wiem jak to wytłumaczyć... nie potrafię rozmawiać, zamykam się szczelnie w swojej skorupie i NIKT nie ma tak wejścia, nikt... powinnam dać upust emocjom a jakoś ... nie chce mi się... nie chcę rozmaiwać, nie chcę krzyczeć... czasem zapłaczę a rano zrobię perfekcyjny makijaż, pójdę do pracy i na kilka godzin zapomnę. I tak nam się życie toczy od jakiś 2 lat... czasem jest gorzej, czasem lepiej, najczęściej jednak neutralnie, nijak... gdzieś po drodze straciliśmy siebie i tylko ten spędzony ze sobą czas i dziecko trzyma nas przy sobie. Jak długo jeszcze?